Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk

 Nikt, jak dotąd, nie opisał wpływów sefardyjskiej egzegezy bi­blijnej Pieśni nad pieśniami na twórcze dokonania brata Luisa de León, nie przedstawił zapoznanej w Polsce żydowskiej literatury rabinicznej oraz nie dostrzegł i nie odtworzył więzi łączących sefar­dyjską mistykę wieków średnich z chrześcijańską mistyką Złotego Wieku. Zwłaszcza poszukiwanie podobieństw, biorąc pod uwagę zarówno treść, jak i metodę, w lekturze Pieśni nad pieśniami przez sefardyjskich rabinów (Abrahama ibn Ezry, Ezry z Gerony, Mojże­sza z Leonu i Abrahama Abulafii ) i Luisa de León pozostaje wy­jątkową zdobyczą intelektualną. Padły w tym studium odpowie­dzi na węzłowe pytania dotyczące rozumienia kultury sefardyjskiej, eksplikacje Pieśni nad pieśniami zaproponowane przez hiszpań­skiego augustianina, wyraźnie i świadomie ożywianej pomysłami filologicznymi i hermeneutycznymi tradycji żydowskiej, wreszcie przekonania, że literatura sefardyjska w wersji hebrajskiej i arab­skiej, jak też hiszpańska formułowana w języku kastylijskim bądź po łacinie, są dziedzictwem jednej kultury iberyjskiej, której pro­jektodawcy szczycili się, mniej lub bardziej, swoim zakorzenieniem w światoobrazie żydowskim.

Ze wstępu ks. prof. Jana Sochonia